Grzegorz i Krzysiek to nas tak dołują tymi modelami, że nawet nie chce mi się czasem na depron patrzeć. A Artur przez Was będzie miał problem z wątrobą. Tak się zastanawiam, za które sznurki trzeba ciągnąć, aby odpowiednio skrzydło do lotu powichrować, bo jest ich sporo w modelu.

Przesadzacie z pochwałami dla mnie. Bo Krzyśkowi się zdecydowanie należą. Chciałbym w części tak umieć robić modele jak on.
Dla wyjaśnienia działania wypaczania skrzydła umieszczę filmik Joachima Engelsa, który buduje repliki Fokkerów EIII. Przednie linki są sztywne,

Takie wichrowanie płata wydaje się być bliskie ideałowi. Żadnych szczelin przy lotkach, zaburzonego opływu powietrza.
Ciekawe, czy obecnie, w dobie doskonałych, elastycznych materiałów ktoś próbował to zastosować w pełnowymiarowych samolotach?

Ciekawe jak ze zmęczeniem materiału przy takiej pracy skrzydła.

Każdy materiał ma zakres upięcia sprężyste go. O ile pamiętam z mechaniki to był to moduł Younga. I Wtedy zmęczenie praktycznie nie występuje.

Nie wiem czy dobrze pamiętam, ale te dźwigary, które frezowałeś z sosny w oryginale były chyba z bambusa i o te się boję.
Obym nie miał racji.
No i te rurki z aluminium, ale tu Grzegorz rozwiałeś moje wątpliwości, wszystko zależy jakie to aluminium.

Stefan, Ty mnie nie strasz. Z tego co czytałem, to teraz, a zapewne też wtedy, stosowano świerk.
A bambus to widziałem w kadłubie w takich patyczakach jak Demoiselle.

Edit:

Żeby nie nabijać postów, a zainteresowani zauważą

Orczyki steru wysokości i próbka wywinięcia mosiężnej tulejki, które to elementy przypadną we wskazanych miejscach.





Spokojnie, nie popadajcie w przerażenie, to nie jest rysunek, który będzie całkowicie zaadoptowany
Tylko część elementów. A poza tym to typ N, więc nieco inny ogon.

Stosuje się takie rozwiązania, szczególnie w laminatach- nawet w polskich szybowcach bywają np. klapy bez zawiasów- stanowi je uginająca się struktura- poszycie laminatowe. Ale co do oryginalnego rozwiązania, to ma drobną wadę: od razu, nawet przy prędkości zero, jest opór na drążku wynikły ze sztywności konstrukcji, do tego dochodzi potem, już normalny opór od sił aerodynamicznych. Czyli poprzecznie, to się pilot musiał napracować w takim aparacie...

Grzesiu.
Male pytanko,oryginalny samolot mial bardzo-bardzo maly statecznik poziomy,
dodatkowo plywajacy,czy Masz zamiar zrobic go w tej samej skali co original.
Pamietaj ,sto lat temu aerodynamika dopiero raczkowala,nie wiem czy czytales jaka byla przyczyna
katastrofy R.Garosa w czasie wyscigow w Monte Carlo. na tym samolocie.
Pozdrawiam Wladek.

Nie czytałem o tym zdarzeniu Władku. Pewnie przez barierę językową. Podejrzewam, że tradycyjnie zwalił się w zakręcie.
Francuz - Alain Vassel, który zbudował swojego w 86, wprowadził takie zmiany. Po pierwszych lotach ze sterami "w skali" zauważył niestabilność. Po kolei eksperymentował ze środkiem ciężkości, a potem powiększył powierzchnie ogona. Widać to na rysunku bocznym z MRA. Pisałem z nim niedawno i doradził też zmianę kąta zaklinowania skrzydła jednak na ok 5 stopni zamiast 1,5 jak było u niego.

Z tego wynika, moje obawy sprawdzily sie.
W tym przypadku problem jest nie tylko w malej powierzchni statecznika poziomego,
ale przedewszystkim profil skrzydla, powodojacy bardzo duzy moment pochylajacy , proponowany kat zaklinowania skrzydla 5 stopni i (S.C.w granicach 35-40%) domyslam sie, jest mojm zdaniem ostatecznosc.
Obym sie mylil .

Pozdrawiam Wladek.

Przy takich profilach bardzo ważna jest odpowiednia prędkość.
Za mała, wiadomo co się dzieje, za duża, model "głupieje".

Stefan, ja to widze troche inaczyj.
Dla czego zaproponowano 5 stopni kat zaklinowania. Analogja do modelu latajacego caly czas na wysunientych
klapach, co robisz ,trymujesz ster wysokosci do gory , czyli praktycznie zwiekszasz kat pomiendzy skrzydlem a
statecznikem .

Pozdrawiam Wladek.

Dziękuję bardzo za zainteresowanie
Panowie, nie chcę być źle zrozumiany, ani nikogo obrazić, ale chyba wyważacie otwarte drzwi. Model (jego układ, proporcje i rozwiązania itd) przeszedł swój wiek dziecięcy już wiele lat temu. Z tego co czytałem w artykułach i listach od Vassela, głównymi błędami był początkowo za bardzo tylny SC i lekkie niestabilności we wszystkich osiach. Środek powędrował z 30 na 28 % (przez odpowiednie doważenie) a stery nieco powiększono. I drobne popraweczki jeszcze , takie tam. I model latał jak marzenie. Woził się po niebie. A ja mam za zadanie tylko powtórzyć te wypracowane w boju doświadczenia Alaina Vassela. Jestem w kontakcie mailowym z konstruktorem. Gdy mam pytania, przysyła mi zdjęcia interesujących mnie fragmentów. Model przeszedł na zasłużoną emeryturę.
Nie komplikujmy rozwiązanych już problemów.

Oczywiście Trzymaj się sprawdzonych rozwiązań.

Coś tam powoli się buduje.

Od chińskich kolegów modelarzy nabyłem drogą kupna produkowaną przez nich owiewkę silnika o średnicy 165 mm, dedykowaną pod skalę 1/6. Nie wiedzieć czemu, przynitowali do niej jakiś chyba dyszel. Ponieważ to nie np. Nieuport 28, więc trzeba będzie ją nieco zmodyfikować. Po pierwsze usunąć ten nieszczęsny dyszel, a potem wyciąć co nieco, żeby pozostał charakterystyczny półksiężycowy kształt. Ponieważ blacha jest dość cienka, chcę przednią krawędź usztywnić. Też po to, żeby się nie pociąć potem. Na razie wywinąłem tylko część krawędzi, tę najłatwiejszą. Dalej będzie trudniej. Oczywiście pozostawiona tymczasowo obwódka będzie odcięta na końcu. Na razie trzyma całość, żeby się nie zwichrowała.



edit: Tymczasem zbadaliśmy wytrzymałość wspomnianych wcześniej szybko-złączy na skrzydła. Moi koledzy z pracy bardzo się zaangażowali w pomiary. Wykorzystaliśmy urządzonko używane zwykle do pomiarów sprężyn meblowych po dorobieniu odpowiednich końcówek. Filmik pokazuje jedną z ostatnich wersji. Wcześniej trzeba było zmienić sposób zakucia linki w kulce, jak i samo gniazdo blaszane. IV wersja nas zadowoliła.

Budowa trochę wyhamowała. Ale to nie znaczy, że nic się nie dzieje.
Powstało logo firmowe na owiewkę. Jakoś nie pasowało mi robienie naklejki z papieru.



Teraz tylko trochę umiejętnie sklepać, żeby wyglądało na blaszkę. Wyczyścić pozostałości cyny. Wywiercić otworki pod szpilki i przymocować.

Klepanie może zostawić ślady na bokach liter... Lepiej przeszlifować

Sklepanie to miałem na myśli za jednym zamachem prasą. Albo dwie grube blachy i sruuuu młotkiem. Tak na oko co najmniej kilowym. Bo rzeczywiście klepanie po kawałku młotkiem zdeformuje wszystko i pofaluje. Zobaczę jak pójdzie. Najwyżej machnę jeszcze jedno i wtedy zeszlifuję

a cyna to klepanie wytrzyma?

Hmmm.... no się sprawdzi

A z cienkiej blaszki mosiężnej nie możesz tego znaczka wyciąć?

Najlepiej by było zeszlifować na papierku ściernym.

Jendrek, ja wiem, że to jest stosunkowo duże, ale nie podejmuję się tego wybzybzać ręcznie w blaszce.
Zobaczę jak to będzie wyglądać po spłaszczeniu. Najwyżej się zrobi drugie i zeszlifuje.



Może można by to zrobić laserem, albo wytrawianiem.
Ale to tylko emblemat na owiewkę. Jest jeszcze wiele innych detali do zrobienia. Ważniejszych.

Moim zdaniem znaczek jest ogromny i spokojnie można go wyciąć z blaszki.

Lepiej zeszli fuj bo będzie za grube.

A teraz troszkę z innych detali.



Z takich elemencików..



Powstało takie coś.





Oczywiście trzeba jeszcze wyczyścić z cyny, tu i ówdzie wyażurować odciążenia. I przymocować do reszty okucia ogona.
Ogólnie będzie to zespół mocujący statecznik pionowy. Będzie demontowalny. Jak i poziomy.

Dość delikatne rozwiązanie jak na mocowanie stateczników. Myślisz, że nie posypią się luty?

Przepraszam za przerwę. Były ważniejsze rzeczy.
Ale wracając do naszych baranów...
Gięte na mokro dolne wzdłużnice kadłuba w dwóch płaszczyznach. Lewa i prawa. Pierwotnie plany były trochę inne (naparowanie gorącą parą i takie tam) a zrobiłem to namaczając listewki sosnowe 5x5 przez noc i potem przykręcając do narysowanego na płycie kartonowo-gipsowej. Wystarczająco sztywna i łatwo wkręcalna. W projekcie jest balsa 6x6 ale jakoś sobie nie wierzę i robię nieco pancerniej.




Edit:

Jeden z ameliniowych szablonów do wycięcia przodu kadłuba ze styroduru. Będzie obejmował obszar od wręgi silnikowej końca skrzydeł. Widoczne dwie okrągłe dziurki średnicy 6 mm są pilotami-prowadnicami szablonów. Z tego powodu nie mogłem wyciąć takich otworów jak ten z lewej. Szablon zrobiłby się też zbyt wiotki. Jednocześnie są to bagnety łączące połówki skrzydeł do kadłuba.


Edit:

I mając takie dwa szablony...



...wycinamy w dwóch blokach styroduru grubości 50 mm spiętych tymczasowo bagnetami wewnętrzne części kadłuba. Do nich będą doklejone centymetrowej grubości boki zamykające bryłę. W krawędziach wzdłużnych będą wybrane kwadratowe rowki, w które wklei się gięte wcześniej sosnowe podłużnice.
Następnym razem, jak wpadnę na pomysł takiego wykonania szablonów, wykonam je dokładniej. Czyli rzaz musi być bardziej gładki, żeby drut tnący nie czepiał się co chwila. Widać nadtopienia, które na szczęście będą ukryte wewnątrz modelu.

Powrót do prac.
Powoli uzupełniam kolejne elementy
Składam kopię warstwowego śmigła makietowego wzorując się śmigłach Integrale-Chauviere z lat 1913-1914 używanych min. w Moranach. Na początek wprawka o średnicy 300 mm.
To będzie miało na przemian 7 warstw z 2 mm jesionu i czegoś tam brazylijskiego.

Szablony i pierwsze warstwy


Sklejone wszystkie warstwy


Wstępnie oszlifowane śmigło

Wielce artystyczne podejście do budowy modelu.
To będzie dzieło sztuki.

Piękna robota - gratuluje .W dziale warsztat "Lidle,reale" umieściłem link do miniaturowych wkrętów.

Dziękuję, ale to śmigło jeszcze nie skończone A link od Adama widziałem. Dzięki. Zastanawiam się czy mogę zastosować wkręty z nacięciem krzyżowym. Oczywiście łatwiej ich się używa, ale... wynaleziono je i zaczęto stosować dopiero w 1936

Będę potrzebować małe wkręty min. do przykręcenia tej taśmy scalającej owiewki. Myślałem w pierwszej chwili zastosować gwoździki. Ale jak przyjdą drgania od silnika, mogłyby zacząć wyłazić. A ponowne dobijanie już tylko powiększyłoby luzy w drewnie. A stąd już prosta droga do wypadania w locie.



Na zdjęciu widać, że oni nie mieli takich rozterek

Po co tak ciężko, chyba że potrzebny balast?
Naklej imitacje łebków.

Ponoć będzie potrzebny i to może być dużo. Francuz musiał wpakować jakieś 280 g na łożu silnika.
Poza tym muszę jakoś połączyć przednią owiewkę silnika z nierdzewnego garnka i "uszy" wylotowe (chyba z aluminium) ze sobą i do wręgi silnika. Tylko je skleić się boję. Pozostaje je jakoś "przyszpilić".

Jeśli będziesz używał jednak gwoździków to są takie szewskie z nacięciami jak gwint na długości właśnie po to by nie wypadały. miałem takimi podkute zelówki.

Co tam słychać z dalszym ciągiem?Jestem w trakcie budowy Fokkera III e.I ta relacja jest dla mnie bardzo inspirująca.Chodzi o te małe detale które powodują że model nabiera antycznego wyglądu.

Jano - relacji z budowy Fokkera jest mnóstwo w sieci, ja zabrałem się za Berg-Aviatik D.1. Relacji z budowy jest jak na lekarstwo.

Koledzy, budowa mocno przysiadła, taka niestety prawda. Ale wrócę do pracy.

Irek ma dużo racji. Szukając podobnych do mojego relacji z budowy po całym świecie (internet to wspaniała pod tym względem sprawa) praktycznie znalazłem jeden - ten od którego się zaczęło - Alaina Vassela z 88r. Kilka zdjęć, plan niekompletny. W dodatku pod francusku Za to późniejsze modele N i L już trochę by się znalazło. A protoplasty rodu Moranów braaak.
Za to "siostrzanych" z tych czasów np. Breliotów XI i innych - od groma, i często cudeńka.
To samo z Fokkerami I,II,III itd. Pfalzami i Thulinami, które są licencją Moranów. Jest ich bez liku, też bardzo często przepięknie zrobione.

Ale żeby nie było że się zupełnie nie staram...



korek od paliwa, który będzie tak naprawdę główką śruby trzymającej górną część kokpitu.