To element wszystkich najwcześniejszych instalacjach paliwowych zamontowany w kabinie samolotu. Miały je min wszystkie samoloty z silnikami rotacyjnymi. Wiem, że w tych instalacjach piloci sami co jakiś czas musieli dopompowywać ręcznie paliwa. Dopiero kilka lat później zastosowano pompy napędzane śmigiełkiem od przepływającego powietrza.
Czy to może jakiś wskaźnik ciśnienia paliwa?

To jest po prostu pompka paliwa ręczna, pompowało się ręcznie po dłuższym postoju - szklanka służyła do kontroli obecności paliwa. Takie szklanki były stosowane min w silnikach FSO Warszawa, a później w nysach i żukach, które miałem osobiście okazję ujeżdżać.

Edyta:

W tylnej części tej której nie widać na zdjęciu powinien być popychacz do krzywki, która ja napędza z silnika.

Sądzę, że to nie to. Szukałem zdjęcia, żeby ta "szklanka" była razem z pompą. Nie znalazłem na razie. To wygląda jak zawór. Tylko zawór.



Znalazłem takie coś. Tu jest opisany ten element jako "Oil Pulsator"


Co do ręcznej pompy paliwa to znalazłem taki zapis
" Ponieważ samolot nie posiadał mechanicznej pompy paliwa, pilot co około 10 minut musiał podpompowywać paliwo ręcznie."
I do tego służyła ta pompa, po prawej stronie:

To zdjęcie pulsometra (albo pulsatora)

Pulsator towarzyszył chyba wszystkim silnikom rotacyjnym.
Ponieważ blok silnika wirował więc nie mogło być mowy o czymś w rodzaju miski olejowej, podawany olej był bezpowrotnie tracony, podobnie jak w dzisiejszych silnikach dwusuwowych.
Praktyka pokazała, że najlepszy do smarowania tego typu urządzenia jest ... olej rycynowy.
Dawał on możliwie najmniejszy nagar, który gromadzi się na gładzi cylindrów.
Ale niestety i tak średni czas pomiędzy generalnymi remontami silnika, w związku z koniecznością jego czyszczenia wynosił tylko 10 godz. pracy.
LeRhone 110 hp był bardzo ekonomicznym silnikiem, w porównaniu ze swoimi konkurentami i zużywał w trakcie godziny lotu zaledwie 37l paliwa.
W tym samym czasie do komory silnika podawanych było 7l rycyny.
Jakakolwiek przerwa w smarowaniu musiała w krótkim czasie doprowadzić do wypłukania resztek oleju i natychmiastowego zatarcia silnika.
Do przewodów olejowych podłączono zatem szklaną bańkę, częściowo wypełnioną powietrzem. Ponieważ pompa oleju była zbudowana tak:

pracujący w niej tłok wytwarzał skoki ciśnienia. Pod ich wpływem powierzchnia cieczy w bańce podskakiwała, tym samym pokazując nam, że smarowanie funkcjonuje, za jednym razem diagnozując, że:
* olej jest
* pompa działa
* przepływ niczym się nie zatkał
A pilotom pokazywano nawet, jak na podstawie pracy pulsatora policzyć sobie szybko obroty silnika:

Słabością rozwiązania była szklana bańka, która mogła się stłuc. W takim wypadku trzeba było zamknąć znajdujący się u jej podstawy kranik, aby nie dopuścić do wycieku.

I właśnie o to chodziło! Bardzo dziękuję Piotrze.
Sam też znalazłem kilka z tych informacji, ale nie tak przystępnie zebrane.
W jednym miejscu dywagowano nawet, czy po locie w takiej chmurze oleju rycynowego, pilot oddychając nie miał podobnych sensacji żołądkowych jak po wypiciu.